HET ACHTERGRONDVERHAAL
De Candelabra en het ‘witte goud’ van de Ballestas
Het geoglief aan zee waar de boot bij stopt, en hoe de vogelpoep van de eilanden ooit de economie van Peru draaide.
Bekijk alle Paracas & Huacachina tours op GetYourGuide ↗De Candelabra
Op weg naar de eilanden vertraagt de boot naast het schiereiland Paracas, zodat passagiers de Candelabra kunnen zien: een enorm geoglief, ongeveer 180 meter hoog, uitgehouwen in de glooiende heuvelhelling boven de zee. Anders dan de beroemde Nazcalijnen in het binnenland, is de Candelabra gemaakt om vanaf het water gelezen te worden, en een hardnekkig lokaal geloof is dat het diende als herkenningspunt voor zeelieden. De ware ouderdom en functie zijn werkelijk onzeker — navigatiemarkering, ceremonieel symbool, of iets anders — en er is geen hard bewijs dat het aan één bepaalde cultuur koppelt, wat het alleen maar vreemder maakt terwijl je eronder voorbij drijft.
Het vreemdere verleden van de eilanden
De Ballestas hebben een achtergrondverhaal dat de meeste bezoekers nooit horen, en het is buitengewoon: gedurende een deel van de negentiende eeuw waren de vogeluitwerpselen op deze rotsen een van de meest waardevolle stoffen op aarde. Guano — dat zich eeuwenlang ophoopte tot heuvels die naar verluidt wel vijftig meter hoog waren — is een uitstekende natuurlijke meststof, en toen de Europese en Noord-Amerikaanse landbouw het ontdekte, zat Peru op een fortuin aan vogelpoep.
Wit goud' en een oorlog
Decennialang was guano Perua's belangrijkste nationale inkomstenbron — 'wit goud' — dat de jonge republiek financierde en buitenlandse belangstelling voor de kust wekte. De rijkdom was ook een bron van conflict: de concurrentie om guano en de nitraatafzettingen verder naar het zuiden speelde een rol in de Salpeteroorlog van 1879 tot 1883, waarin Peru grondgebied verloor aan Chili. Het is een opmerkelijke gedachte tijdens een natuurtocht — dat de lawaaierige, met guano bedekte vogels die je fotografeert de afstammelingen zijn van kolonies die ooit de economie en grenzen van een natie vormgaven.
De vogels vandaag
De razernij maakte uiteindelijk plaats voor bescherming. In 1909 werd een bestuur opgericht om de vogels te beschermen en de guano duurzaam te beheren, en tegenwoordig worden de kolonies grotendeels met rust gelaten, waarbij guano nog steeds op gecontroleerde wijze ongeveer eens per decennium wordt verzameld. In 2009 werden de eilanden een volledig beschermd gebied, en daarom mag er nu niemand meer aan land. De boottocht die je maakt is dus op kleine schaal het gelukkige einde van het verhaal: de 'meest waardevolle vogels ter wereld' die aan hun rotsen worden overgelaten, bekeken vanaf een respectvolle afstand.